Victoria

In 2010 worden wij geconfronteerd met de trieste levensgeschiedenis van Victoria. Zij is nu 22 jaar en werd op vierjarige leeftijd samen met haar tweelingbroer Victor naar het Osu Children’s Home gebracht; het weeshuis waar Liz 7 maanden vrijwilligerswerk heeft gedaan. 

Victoria’s moeder zat wegens diefstal in de gevangenis en keek niet naar haar kinderen om. De kinderen weten niet wie hun vader is. Helena Obeng (oud directrice van het weeshuis en nu werkzaam op het Ministerie van Social Welfare) ging op zoek naar andere kinderen uit dit gezin. Zij vond een broer van Victoria en Victor: Kenny. Hij overleed een jaar nadat Helena hen weer bij elkaar had gebracht. 

Het lot is Victoria niet goed gezind want in 2009 overleed ook haar tweelingbroer. Helena’s zoon bracht hem naar het ziekenhuis omdat hij ernstig ziek was maar ook hij heeft het niet gered.

Victoria heeft een basisopleiding gevolgd en moet in juni 2010 het weeshuis verlaten en een leven buiten het weeshuis opbouwen. Ze heeft woonruimte nodig en iets waarin ze in haar eigen levensonderhoud kan voorzien. Ze wil graag koken en bakken en heeft daar ook al wat van geleerd. Stichting Kwame vond een stageplaats voor haar bij een klein, eenvoudig maar goed lopend catering bedrijf. De eigenaar kennen wij al jaren, wist van haar geschiedenis en was van harte bereid haar te begeleiden. We hebben hun met elkaar in contact gebracht en Victoria geholpen met het maken van werkafspraken. Ze vond dit heel moeilijk……

Als de stage goed zou verlopen en zij de nodige praktijkervaring had opgedaan, wilden wij voor haar een kiosk bouwen. We vonden ook een prima kamer in een beschermde omgeving waarbij een aantal jonge vrouwen haar zouden opvangen. Alle benodigdheden werden gekocht, de woonruimte zag er heel gezellig uit en de kamerhuur moest voor één jaar vooruit worden betaald en dit was ook gebeurd. Een paar keer per week ging zij proefdraaien op haar kamer en een paar dagen per week naar haar stageplaats. Vanuit het weeshuis zou Victoria voorbereid zijn op de wereld buiten het weeshuis maar al snel bleek dat ze het niet aan kon. Ze kwam niet op dagen op haar werk en ook op haar woonplek werd ze nauwelijks meer gesignaleerd!Na vele gesprekken, ook met de begeleiders van het weeshuis, bleek het toch nog te moeilijk voor Victoria te zijn om naar de zelfstandigheid toe te groeien. Ze ging weer in het weeshuis wonen en van daaruit zou weer opnieuw naar een weg worden gezocht. 

Zoveel werk, geld en tijd erin gestopt; een grote teleurstelling voor ons allemaal maar vooral voor Victoria. We hopen dat het op een ander moment toch voor haar lukt om een bestaan op te bouwen buiten het weeshuis.